Txirritarena bertsoa bezala, harena kantua zen, eta mailu-kolpe artean kantatu egiten zuen
Astelehenean bete ziren 168 urte Julian Gaiarre jaio zela. Elur zuriak hartuak zeuzkakeen Erronkariko etxe-teilatuak eta landa-basoak. Aita ardien peskisan aterea zen alorrik alor, andrea haur egitera zihoala abisatu zioten arte. Izeba Juanita hantxe sukaldetik koartora, emaginari laguntzen. Abarka-mantarrak kendu eta prest jarri zen nagusia, etxean indar berria onartzeko. ‛Anisco ongui’ jin zen mundurat Sebastian Julian Gaiarre, familia apalean bada ere, gero hagitz kantari ospetsu izanen zena; 1844ko urtarrilaren 9a zen.
Apur bat ibili zen eskolan ere, 13 urtera arte bederen. Handik antzina erdietara zeharo emana, aitak Iruñara igortzea deliberatu zuen arte, dendan lan egin eta, agian, erdara ikastera. Hantxe izanen du lehen harremana musikarekin; dendaren aurretik banda pasatu eta hari segika doa, salmenta kontuak ahantzirik. Dendariak gurasoei itzuli zien hain hoben handia egin zuen semea. Hiriberrin egin zuen gero lan, burdina guria maneiatzen, forjako sutan. Artzaina errementari bilakatu zaigu, eta Iruñan hasiko bere kontura.
Baina Txirritarena bertsoa bezala, harena kantua zen, eta mailu-kolpe artean kantatu egiten zuen. Lagun bati esker, ‘Orfeon Pamplones’n sartu zen, Joakin Maiaren gidaritzapean. Ahotsak zuzendaria liluratu, eta lehen tenore izendatuko du. Ondoren, etorriko ziren musika-ikasketak, Eslavaren eskutik, eta laster ikusiko dugu Madrilgo Kontserbatorioan. Baina bide guztiak ez zeuden arrosa-orriz beteak erronkariarrarentzat. Buru-makur itzuli behar izan zuen sorterrira, Gaztanbide maisuaren erruz.
Hala ere, Iruñako Diputazioa ongi portatu zitzaion: Milana joateko beka ordaindu zion. Orduan hasiko da, tximistaren pare, inoiz gehiago atzera bueltarik izango ez duen karrera arrakastatsua: Bolonia, Erroma, Mosku, Viena, Madril, Bartzelona, Napoles, Paris… Madrilen jo zuen barrena. ‘Los pescadores de perlas’ kantatzen ari zela, ahotsa etenda geratu zen . Laringeko minbizia, depresioak…
Urtarrilean jaio zaio bazen, hil ere halaxe egin zen, 1890 urtarrilaren 2an, 46 urterako justu astebete falta zuela; beraz, gazterik, nahiz eta aspaldi esan: «Ha! cer vizia! tia Juana maitia, amar urte chiquiago bagunu…» Panteoia ikusi nahi duenak han dauka bere Erronkari maitean. Ezkongabea zen, baina ez haur gabea, alaba bat izan zuen. Azkenik, haren laringe famatua medikuen esku geratu zen, azter zezaten, eta gaur oraindik kontserbatzen da, ‛Museo de Navarra’n dago.
