Bihotzaren zelaietan

URDURI

EKAINEKO lehen egunetan gaude, uda gainean dugu, kukua joateko oso gutxi falta da, eta urduritasuna barrundatzen dut ingurumarian. Urduri ikusi ditut ikasleak; nerbioso, gurasoak. Ikasleak aztoratzeko ez da motiborik falta: azterketak bukatu orduko errekuperazioei ekin behar; horiek amaitzearekin batera, selektibitatea zain, eta tartean, unibertsitatean sartzeko probak; badaezpada ere, bi-hiru lekutan hobe.

Gainera, errenta-aitorpena egiteko azken egunetan gaude. Garbi dago oraindik egin ez dutenei ordaintzea aterako zaiela; bestela, honezkero aspaldi egina zeukaten. Horrek ere urduritasuna dakar.

Arrazoi du telebistako iragarkiak: bizitza da kirolik gogorrena: dena aldapa, dena esprinta, dena nora eza!

Bizitza txirrindulari lasterketa baten antzekoa da; txirrindulariek eurek gogortzen dute karrera. Irteerarik gabeko kalezulo bihurtzen ari zaigu dena, asetzeko posibilitateen gainetik beharrak sortzen ari baikara.

1996/06/28

Bihotzaren zelaietan (jarraitu)

Esta entrada fue publicada en 1 Narrazioa y etiquetada . Guarda el enlace permanente.

Responder

Introduce tus datos o haz clic en un icono para iniciar sesión:

Logo de WordPress.com

Estás comentando usando tu cuenta de WordPress.com. Cerrar sesión / Cambiar )

Imagen de Twitter

Estás comentando usando tu cuenta de Twitter. Cerrar sesión / Cambiar )

Foto de Facebook

Estás comentando usando tu cuenta de Facebook. Cerrar sesión / Cambiar )

Google+ photo

Estás comentando usando tu cuenta de Google+. Cerrar sesión / Cambiar )

Conectando a %s