IRUDIA ETA ERREALITATEA

151115, XXXIII igandea, denbora arrunta, Mk  13,24-32

«Ikasi pikondoak irakasten dizuena…»

******************************************************

Markosen “apokalipsi txiki honek” konfiantzarako deia egiten du. Irudien gainetik, “mundu zaharraren desegiteaz” mintzatzen da, eta mundu berriaren sorreraz

Kategoria tenporaletan dago erredaktatua apokalipsia –eguna eta ordua inork ez daki–, baina apuntatu nahi duen hura atenporala da, presente eternoa.

Dena oraina da. Ez dago presentea baizik, nahiz eta gure buruak ikuspegi sekuentziala baino izanez dezakeen. Presenteak erreala den oro besarkatzen du. Bai oroitza eta bai proiekzioa presentean gertatzen dira.

(…)

Aktorea eszenatokira igotzen denean bere papera betetzera, ez du ahanzten bere identitatea beste bat dela. Horrek ematen dio bide bere lana bikain konplitzeko, baina ez dio kentzen askatasuna eta, aldi berean, ez da nahasten eszenatokian gertatzen denarekin. Funtzioa amaitzean, asumitu duen rola edozein dela ere, etxera itzultzen da, eta, handik, oholtzan gertatu den guztia erlatibizatzen du.

Jakituriaren klabea da, hain zuzen, bizitzan egokitu zaigun rolarekiko distantzia hartu eta rol hori betetzea, baina horra murriztu gabe.

www.enriquemartinezlozano.com
rufinoiraolagarmendiaren itzulpen laburtu eta librea.

Esta entrada fue publicada en 1 Igandeko ebanjelioa y etiquetada . Guarda el enlace permanente.

Responder

Introduce tus datos o haz clic en un icono para iniciar sesión:

Logo de WordPress.com

Estás comentando usando tu cuenta de WordPress.com. Cerrar sesión / Cambiar )

Imagen de Twitter

Estás comentando usando tu cuenta de Twitter. Cerrar sesión / Cambiar )

Foto de Facebook

Estás comentando usando tu cuenta de Facebook. Cerrar sesión / Cambiar )

Google+ photo

Estás comentando usando tu cuenta de Google+. Cerrar sesión / Cambiar )

Conectando a %s