Bi bisitari desberdin

Bi bisitari izan ditugu deboran gutxian, ekainaren 17 eta 24an. Biak madrildarrak, bata Sergio Mielgo eta bestea Pablo Casado. Lehena, Etxaurin izan zen; bigarrena, Altsasun. Bata harri-jasotzailea da; bestea, politikoa.

Bistan denez, lehenengoak aurkezpen luzeagoa behar du. Bada Etxaurin ‘Etxauriko Harria’ izeneko harri bat, Amezketakoaren antzekoa, nahiko desegokia bizkarreratzeko, 130 kilo pisatzen ditu. 15. edizioa zen aurtengoa. Sergio Mielgok 12 jasoaldi eman zizkion. Bera izan zen 17 partaideetan onena. Han izandakoak ari dira esaten sekulako ikustaldia eman zuela madrildarrak. 1,95eko altura du. Jaso egin behar gero harria horraino! Orain dela hiru urte hasi omen zen, eta adituek diotenez aurrerabide handia egin du denbora laburrean.

Hitz eskertsuak izan zituen antolatzaile eta ikusleentzat, buruan txapela jantzita: “Oso pozik nago garaipen honekin, sari inportantea da niretzat. Asko egin dut gora iaztik. Uste dut saio biribila atera zaidala, eta hurrengo urtean ere, gonbidatzen banaute, hemen izango naiz”.  Eta txalo-zaparrada ere merezi bezalakoa.

Beste bisitaria, esan dut, Pablo Casado. Altsasun ‘aterrizatu’ zen, San Joan egunean. Nire iritzi apalean, ez kasualitate hutsez. Kanpainako argazkia ateratzeko aukeratu zuen tokia sinbolismoz betea dago. Ez dago ahanzterik ‘Altsasuko Kasuak’ izan duen oihartzun mediatikoa.

Perla asko utzi zuen. Egiaren bat ere bai tartean. Dudarik ez, Nafarroa beti nafarrek nahi dutena izango da, beraiek erabakitzen dutena. Oker ez banago, ordea, Konstituzioan eta EAEko Estatutuan aipatzen dira mekanismoak, eurek nahi izanez gero, demokratikoki integratzeko. Badakigu hori urrun dagoela, baina ezinezkoa ere ez da, tartean inork guraizerik sartzen ez badu eta ‘A’ ipintzen duen tokian ‘B’ jarri.

Pablo Casadok dioenez, “Euskara ez da Nafarroako hizkuntza”. Horrek aterako dizkigu eltzetik babak! Beste master bat komeni zaio ‘lingua navarrorum’i buruz. Hain ikasle ona izanik, laster egingo luke. Gaiztoz ala ezjakintasunez ote dabil? Pablo, euskara bada Nafarroako hizkuntza; legeak hala jasoa dauka, nahiz eta ez guk nahiko genukeen moduan, hiru zona bereizten baititu: “euskalduna, mistoa eta ez-euskalduna”. Gauza askok ematen dit pena, honek ez txikiena: Nafarroan euskara mespretxatuz botoak jaso nahi izateak, eta horixe izango da, seguruenik, PPko presidentea, epaileek eragozten ez badute.

P.D. Baina ez nator bat astelehenean Iruñean egin zioten boikotarekin. Oker ala zuzen, utzi nahi duena esaten, eta gero, behar den garaian, hitzarekin eta botoekin erantzun Nafarroan ere. Hori da legea!

Bai Horixe, DV: 180712

 

Anuncios
Publicado en 1 Artikulua/Prentsa | Etiquetado | Deja un comentario

Relaciones y aprendizaje

Las relaciones interpersonales, en todos sus niveles –de vecindad, de parentesco, de amistad, de pareja-, pueden ser fuente de gozo o bien constituir un campo minado de dificultades.

Un elemento fundamental que genera sufrimiento en las relaciones es el “guion” con el que el ego se maneja. Según él, los otros están ahí para complacerme. En consecuencia, resulta inevitable que, cada vez que tal expectativa no se cumple, aparezca la frustración y, con ella, el enfado, la ira o el abatimiento.

Solo podremos salir del sufrimiento abandonando aquella expectativa o creencia errónea, gracias a la comprensión, la cual nos ofrece dos claves decisivas en toda esta cuestión:

  • Los otros no están para complacerme, sino para ayudarme a aprender.
  • Los otros –como yo– hacen siempre lo mejor que saben y pueden, por lo que carece de sentido la culpabilización.

¿Qué es lo que necesito aprender a partir de lo vivido en las relaciones?

Tal vez, tres cuestiones básicas:

  • Conocerme y aceptarme tal como soy, integrando la sombra que había reprimido, ocultado o negado. En las relaciones se me hace patente que todo aquello que me altera de los otros se encuentra en mí sin aceptar y, con frecuencia, sin ni siquiera conocerlo.
  • Crecer en amor incondicional hacia mí. Todos mis enfados y frustraciones que nacen en el campo relacional son, en realidad, expresión de un grito que pide amor. Sin ser consciente de ello, estoy pidiendo a los otros el amor –aprecio, reconocimiento, comprensión…– que yo mismo soy incapaz de darme. El hecho de no recibir lo que espero puede constituir una oportunidad preciosa para desarrollar en mí aquel amor incondicional que reclamo de los otros y que, aun sin darme cuenta de ello, me hace vivir mendigando afecto.
  • Crecer en comprensión de mi verdadera identidad. De un modo u otro, todo aprendizaje culmina en este, que me permite contestar adecuadamente a la pregunta primera: ¿quién soy yo? Porque no hallaré luz ni paz hasta que no encuentre, por experiencia propia, la respuesta adecuada: soy no-separado de los otros. Más allá de las formas diferentes –o “disfraces” en que se expresa– todos compartimos la misma y única identidad; la nuestra es una identidad compartida, Eso que sostiene todas las formas y que en todas se expresa.

Enrique Martínez Lozano

Publicado en 2 Espiritualidad/Reflexión | Etiquetado | Deja un comentario

Harreman sozialak

Geu izaten jarraitu, onartua izateagatik prezio psikologiko altuegia ordaindu gabe

Inork ez du esaten harreman sozialak errazak direnik. Nik gutxiago. Besteekin erlazionatzea beti da nekeza. Gogoan hartzekoa eta lagungarria da Woody Allenen esaldi hau: «Ez dut ezagutzen arrakastaren klabea, baina porrotaren klabea da mundu guztia atsegindu nahi izatea». Eta hau erantsiko nioke aktore amerikarrarenari: usterik gutxien dugunean hanka-sartzeren bat egin eta laguna haserretuko zaigun beldurrez bizitzea.

R.I.ren ustez, horrek, maiz asko, pelma bihurtzeko arriskuan ipintzen gaitu, eta zurikerian hasteko tentazioak jotzen, naturalak izan ordez, garen bezala azaldu partez, edo motibo argirik gabe gehiegi urruntzen gara. Nahiz eta badakigun, R.I.k askotan esan izan duen eran,  gure beharrik ez duela demostratzen digunarengandik urruntzea hobe dela; neurrian urrundu, ordea. Harreman guztien arrakasta datza distantzia egokia aurkitzean.   Seguir leyendo

Publicado en 1 Artikulua/Prentsa | Etiquetado | Deja un comentario

Igandearen bilakaera

Eta orain zer da igandea, batez ere ostirala eta larunbatarekin alderatuta?

Hasteko eta behin, zalantza bat argitu nahi nuke: nahiz eta euskal egutegiak ‘astelehena’… esan, asteko lehen eguna igandea da. Dokumentaturik dago: Magaldako Mariari asteko lehen egunean “agertu zitzaion Jesus”.

Gu gazteak ginenean ez zen igandea baino egun handiagorik. Mezarekin hasten zen funtzioa (derrigorrezkoa zen). Behin R.B. eta biok Euskal Herriko Bertsolari Txapelketaren Finalera joan ginen, Donostiara. 1965eko urtarrilaren 1ean jokatu zen, nik 19 urte nituela. Uztapide txapeldun, Lazkao Txiki bigarren.

Anekdota: niri mezatara joatea ahaztu. Gauean, etxeratu nintzenean, amari esan nion gertatu zitzaidana, errudun-sentimenduz beterik. Amak, ama izaki, berehala erantzun zidan, ahaztu bazaik ez daukat inolako okerrik. Afaldu eta ohera lasai joateko agindu zidan. Kontzientzia estuaren eta gaixoaren garaiak ziren haiek, orain gaindu baditugu ere. Gainera, niri orduan bertsoarengatik erraz ahanzten zitzaizkidan beste gauza batzuk, nahiz eta erdi isilka ibili bertsolariei segika, ez baitzegoen modako gazteen artean, gero jarriko zen bezala. Seguir leyendo

Publicado en 1 Artikulua/Prentsa | Etiquetado | Deja un comentario

Aita Angel eta besteak

Gero gerokoak, momentu honetan txalo handia, ozena, jo nahi diot Pedro Sanchesi

Ekainaren 10a zen, oker ez banago. Komunikabideek jakinarazi ziguten Aquarius itsasontzian 629 pertsona iheslari edo errefuxiatu zeudela noraezean, itsasoko olatuen mende, arrisku bizian: 100 haurretik gora eta 8/10 emakume haurdun. Informazioak gehiago ere esaten zuen: Maltak eta Italiako Gobernu berriak (lotsatu egiten naiz maiuskulaz ipintzea), ez zituztela hartu nahi. Maltakoa ez dakit, baina Italiako kristau-inspirazioko gobernua da, eta ez dago portaera hori baino anti-kristauagorik. Errefuxiatuak errefusatzen dituen oro kristautasunaren kontra dago. Portzierto, onargarria al da legionarioak Jesu Kristo bizkarrean hartuta prozesioan, Estatu akonfesional batean. Ni horrek benetan eskandalizatzen nau, eta oraindik gehiago eskandalizatzen nau Elizak onartzea. “Para, aitona”, esaten dit bilobak gauza askogatik. Hari kasu egingo diot, baina hauek gauza grabeak dira.

Gero gerokoak, momentu honetan txalo handia, ozena, jo nahi diot Pedro Sanchesi, heriotzaren atarian zeuden 629 errefuxiatu hartu dituelako, eta txalo estentsiboa Valentziako instituzio publikoentzat, Frontera gabeko Medikuak ahantzi gabe. Zenbat ekintza eder eta solidario egiten ari diren, munduan zehar, hainbat GKE. Horiek, ene ustez, ulertu dute errefuxiatua beste NI bat dela. Seguir leyendo

Publicado en 1 Artikulua/Prentsa | Etiquetado | Deja un comentario

Che Guevara sinbolo

Che Guevarak, bizi izan balitz, gaur beteko zituen 90 urte. Haren irudia elastikoan darama gazte askok. Ezbairik gabe, miresmena sortzen duen pertsonaia da, eta daukan aura iraultzaileak eta izan zuen heriotzak are eta miresgarriago egiten dute, mito bihurtzeraino.

Sinboloak inportanteak dira, baina sinboloetatik harago joaten ez bagara, ez dute ezer askotarako balio. Sinboloen azpian dagoen mezua da garrantzitsua, eta, batez ere, mezuak dioena praktikan jartzea. Bestela, “ezer ez eta festa”. Ana Botellak ere Cheren komikia erosi omen dio bilobari, Madrilgo liburuaren azokan. Bistan da bilobengatik edozein gauza egiten dela, nahiz eta askotan kopeta zimurtu eta ezpainak bihurritu behar izan Seguir leyendo

Publicado en 1 Artikulua/Prentsa | Etiquetado | Deja un comentario

Mendekuaren egitura

Badugu Gobernu berria. Duela gutxira arte ezinezkoa zirudiena egia bilakatu da egun batetik bestera, nahiz eta agintean zegoen alderdia aspalditik ari zen gertatu dena gertatzeko merituak egiten. Orain oposizioko alderdi nagusia izango da. Oposizio gogorra egingo omen du. Hain gogorra non berak onarturiko Aurrekontuak, Senatuan, atzera botako dituen. Seguir leyendo

Publicado en 1 Artikulua/Prentsa | Etiquetado | Deja un comentario