Zeren bila zabiltzate?

Gizakia bilatzailea da. Barnean daraman berezko irrika biziak bultzatzen du horretara. Benetako bilatzailea ez dabil teoria handien atzetik, ez dabil ideia edo doktrina bila; zinezko biziaren bila baizik. Bere bizia asebeteko duenaren bila. Biziaren zentzuaren bila dabil, eta hori elikatzen duen hazkurriaren atezuan.

Hasieran egon gaitezke erratuta eta nahasturik, eta bila gabiltzan gauzak hauek izan: ‘ongi egotea’, ‘hobeto sentitzea’, eta kanpoan hasten gara bila, zer eta ustez ase gaitzaketen objektuen bila, pertsona, titulu, ondasun, gustuko lan eta abarren bila. Lehentxeago edogeroxeago biziak hitz egingo digu, eta garbi azalduko geure barnera begira jarri behar dugula.

Benetako bilatzailea bere barnean da indusketari, hori da biziaren gordeleku eta aterpe. Ez du balio kanpotik ematen zaigun aholkuak, kanpotik seinalatzen diguten bideak. Norberak esperimentatu behar du.

Bestalde, benetako maisuak ez du ezer inposatzen. Pautak eta instrukzioak eskaintzen ditu, bidea norberak egin dezan, norberak esperimenta dezan, norberak bizi dezan.

Bizia gara, biziaren gune bera gara denok, eta hortik bizi behar dugu dena. Orduan aurkituko dugu bakoitzak geure ‘Mesias’, eta orduan aseko dira gure irrika eta egarriak oro.

Hartzen al dut astirik bizia dagoen leku hartan dastatzeko? Aitortzen al dut neure baitan adikzioren bat? Eta detektatzen al dut desira sakon sutsurik? Zein da bien arteko aldea?
(Jn 1,35-42)
(cf. El evangelio lee nuestro anhelo, E. Matínez Lozano, Desclée de Brouwer, 52 eta 65 or.)

 

 

Anuncios
Publicado en 1 Igandeko ebanjelioa | Etiquetado | Deja un comentario

Neurria zero denean

Bada iragarki bat honako hau dioena: “¿A qué no te comes solo uno? Egia. Askotan, errazago aguantatzen da donutsik jan gabe, bat janda baino. Gauza bera gertatzen da zigarroarekin, baxoerdiekin eta beste mila gauzekin. Hara zer dioen latinezko esaldi batek: ‘denek zauritzen dute, azkenekoak hil’ (omnes vulnerant, ultima necat). Baina lehenengorik ez badago, ez dago azkenekorik.

 “Mundua dantzan jarriko nuke, Jainkoa banintza” (Amurizaren letra) kantatzen du Imanolek. Eskertzekoa da  bi artista handi horien asmo ona. Ez pentsatu, ordea, mundua dantzan ipintzeko nahi dutenik, denek, Jainko izan. Hau ere sarri entzuten da: “Ordubetez bakarrik izan nahi nikek Jainko, nik egingo nikek garbizioa!”. Eta, akaso, gero ordubeterekin konformatu ez; segi egin nahi, gero eta krudelago munduari su eman eta ‘berritzen’. Seguir leyendo

Publicado en 1 Artikulua/Prentsa | Etiquetado | Deja un comentario

Autoritatez irakasten zuen

Jesusen (gizakiaren) alderik positiboena erakusten digu Markosek. Biziaren alde egiten du Jesusek, pertsona zapaltzen duen gaitza edo gaizkia garaiturik. Eta, bestalde, Jesusen hitzetan baino gehiago zentratzen da haren egintzetan. Eta Jesusen oinarrizko ezaugarri bat azpimarratuko du: autoritatez irakatsi.

Hitzak autoritatea izango badu, esperientziatik jaio eta koherentea izan behar du hitza zuzentzen duenaren bizitza eta jokabidearekiko. Egia da esaten den hitzari pisua eta balioa ematen dizkiona. Orduan, mezua bihotz-zabalik entzuten duenak erraz aitortuko du bere autoritatea, erdi lotan zegoen gure egia esnarazteko bertutea baitu, eta orduan hizketan ari denaren egiarekin bat dator gurea ere. Seguir leyendo

Publicado en General Castellano | Deja un comentario

Elurretako ibiliak

Klima aldatzen ari dela, baina aurten ezin esango dugu negurik egin ez duenik. Aldagoiak astindu dizkigu belarri-ertzak, elur-bisutsek musua, eta ukalondoko bikaina hartua naiz, jelatan erorita. Elurrez betea egon da bistak hartu ahala guztia, eta kristalezko zintzarri luzeak teilatuetatik zintzilik.

Lehen negu minagoa egiten zuelako hori, agian, ez da gure sentsazioa besterik. Izan ere, orain ez daukagu joan beharrik sorora arbia ateratzera, astoa edo lepo-saskia harturik eta marmita txikian ur beroa eta eskuetan, guantetzat, galtzerdi zaharrak sartuta. Gaur ez diot inori entzuten eskuak sumindu zaizkionik eta hatzetan edo behatzetan ospelak dituenik. Hobeto babestuta bizi gara, eta neguak «bigunagoak» dira.

Orduan, sukaldea zen etxeko toki epel edo bero bakarra. Labe-iskinak ez zuen izaten estimazio faltarik, atarian ibili bat eginda etorritakoan. Txanda harrapatzea, solamente, ez zen izaten erraza; elur-egunetan familia hazi egiten baitzen, txikienak eskolara joango ez ginelako eta obran ari zirenek horrelakoetan, maiz, lanetik opor egiten zutelako.

Disfrutatzen ere bagenekien, orain bezala Formigal edo Kandantxura joan beharrik gabe. Aski genuen zaku zahar bat, ipurdipean ipintzeko. Gero etxaburuko aldaparik pikoenera igo eta handik behera tatarrez, askotan non geldituko ginen jakin gabe edo, zaku gainetik erorita, zilipurdika kontrola galdurik. Seguir leyendo

Publicado en 1 Artikulua/Prentsa | Etiquetado | Deja un comentario

Etxegaratetik Etzegaratera

Behin horretara ezkero, estenditu behar zuten gehixeago, eta zergatik ez ipini Eitzagarate?

 Idiazabal eta Altsasu lotzen dituen mendate-gaina, duela gutxira arte, ‘Etxegarate’ izan da. Egia esan, ‘gutxi’ hori ez dakit zenbat den. Nolanahi ere, gehiegi ez, zeren oraindik  ‘Etzegarate’, ez du onartzen ortografia-zuzentzaileak, nahiz eta wikipedian azaltzen hasi den.

Jakin izan banu, ez nuen piztuko sutu dudan polemika. Dena den, ez naiz damu.  Berezko joera dut kamioetako, kale eta tabernetako idazki-iragarkiak leitzea. Erraz erakartzen dituzte nire begiak. Atentzioa ematen didaten gauza asko aurkitzen dut. Gainera, harritu egiten nau horrelako gauzek atentziorik ematen ez dioten jendeak. Seguir leyendo

Publicado en 1 Artikulua/Prentsa | Etiquetado | Deja un comentario

«Diktadore handia [The Great Dictator] filmearen amaierako diskurtsoa: Charlie Chaplin, 1940»


Sentitzen dut, baina nik ez dut izan nahi enperadore. Hori ez da nire ogibidea. Nik ez dut agindu nahi, eta ez dut inor konkistatu nahi. Denei lagundu nahi nieke, ahal izanez gero: judu eta jentilei, beltz eta zuriei… Elkarri lagundu behar diogu guztiok; gizakiok horrelakoak gara. Bestearen zoriona bizi nahi dugu, eta ez desgrazia. Ez dugu elkar gorrotatu edo mespretxatu nahi. Mundu honetan denentzat dago lekua, gure ama lurra aberatsa da, eta denak elika ditzake.

Bizia izan daiteke librea eta ederra, baina norabidea galdu dugu. Kodiziak pozoitu egin du gizakiaren arima. Gorrotozko barrikadez banandu dugu mundua. Ezbehar bortitzean eta odol-putzuan murgilarazi gaitu. Azkar egin dugu aurrera, baina geure baitan preso jarraitzen dugu. Ugaritasunaren makinariak esku-hutsik utzi gaitu. Ezagutzak ziniko bihurtu gaitu. Adimenak, berriz, bihotz-gogor eta axolagabe egin. Gehiegi pentsatzen [kalkulatzen] dugu, eta oso gutxi sentitu. Seguir leyendo

Publicado en 1 Iritzia/gogoeta | Etiquetado | Deja un comentario

Marjinazioaren ugaria

Aho fineko ezpata da marjinazioa. Normalean, marjinatzen duenak disimuluan mugitzen ditu tentakuluak. Badira marjinazio-molde txit baldarrak eta lotsagabeki apailatzen direnak. Adibidez, norbait bere koloregatik baztertzea.

Gaur txikiez mintzatuko gara, zolitasun handiko marjinazioez. Baina, marjinazio zolia, aise antzematen dena bezain mingarria da, zirrikitu txikienean ere sartu egiten baita. Seguir leyendo

Publicado en 1 Artikulua/Prentsa | Etiquetado | Deja un comentario